Ik maak
meubels —
snel. Langzaam.
Dit is wat ik maak, en waarom.
Mijn naam is Geert. Ik werk in een kleine werkplaats — één werkbank, één set handgereedschap, één paar handen. Geen team. Geen productielijn. Meestal alleen ik, een ketel koffie, en het stuk hout dat ik aan het bewerken ben.
Ik begon hiermee omdat ik moe werd van stoelen die braken. Tafels die binnen twee winters kromtrokken. Bedden die binnen vijf jaar gingen wankelen. Meubels die nooit bedoeld waren om te blijven — alleen om vervangen te worden.
Dus heb ik mezelf het oude vakmanschap aangeleerd. Pen-en-gat. Doorgetrokken houten pen. Met de hand gezaagde zwaluwstaarten. Verbindingen die vierhonderd jaar lang dingen bij elkaar hebben gehouden, en dat nog vierhonderd jaar zullen blijven doen, als je ze laat.
Ik maak twaalf stukken per seizoen. Soms minder, nooit meer. Elk stuk neemt de tijd die het nodig heeft. Een eetkamerstoel duurt elf dagen. Een tafel een paar weken. Een kast, langer.
Deze site is de voordeur van die werkplaats. Bekijk de stukken, lees het journaal, en — als iets je raakt — schrijf me. Ik schrijf terug.
Vier dingen waar ik geen concessies in doe.
Met de hand.
Elke verbinding gezaagd, gepast, gelijmd en afgewerkt door één paar handen. Geen onderaanneming. Geen uitbesteding.
Uit het bos.
FSC-gecertificeerd hout, zo lokaal mogelijk. Ik rijd zelf naar de zagerij. Ik ken de mensen.
Voor generaties.
Verbindingen ontworpen om te repareren, opnieuw af te werken en te erven. Geen schroeven. Geen lijm die ik niet ongedaan kan maken.
Eerlijk geprijsd.
Niet de goedkoopste. Niet de duurste. Geprijsd voor de tijd en het hout dat het kost — niet meer.
Vijf jaar, in het kort.
De eerste werkbank
Ik kocht de werkbank van mijn opa op een familieverkoop, op een zondag in november. Ik had geen idee wat ik deed. Ik maakte een wankele kruk en een minder wankele kruk. Ik hield vol.
Een jaar in de leer
Ik werkte veertien maanden naast een stoelenmaker. Hij leerde me een gat zagen dat in één keer past. Hij leerde me ook zwarte koffie drinken. Beide hebben hun nut bewezen.
De eerste opdracht
Een vriend vroeg me een eettafel te maken. Ik rekende te weinig, deed er te lang over, en leerde meer in die vier maanden dan in de twee jaar daarvoor. De tafel staat nog in hun keuken.
Een eigen werkplaats
Ik huurde een kleine ruimte, hing een bordje op, en begon werk te weigeren waar ik geen zin in had. De dag dat ik voor het eerst nee zei, wist ik dat traag iets echts kon worden.
traag, seizoen één
Twaalf stukken. Een website. Een lijst met mensen die een stoel willen. Het werk lijkt eindelijk op het ding dat ik in mijn hoofd had.
Massaal. Met de hand.
Wegwerp. Voor generaties.
Een tragere manier om meubels te maken. Een tragere manier om te leven. De naam zegt het: traag.
De werkplaats is open, op afspraak.
Ik houd de deur op de meeste zaterdagen open — voor thee, voor vragen, voor mensen die een stoel willen zien voor ze ernaar vragen. Schrijf vooraf, dan zorg ik dat ik er ben met de ketel op.
De werkplaats ligt in een rustige straat, achter een blauwe deur, boven een fietsenwinkel. Er hangt een bordje, maar klein.